Mijn missie met CPTSS

Welkom op mijn website over CPTSS (Complex Post Traumatische Stress Stoornis). De veel minder bekende variant van PTSS. Mijn naam is Gabriëlle Jansen en ik lijd aan deze stoornis. Mijn missie is om CPTSS in Nederland op de kaart te zetten, zodat mensen en hun omgeving de stoornis eerder gaan herkennen. Ik denk hiermee mensenlevens te kunnen redden! Ik hoop dat het genereren van meer aandacht een bijdrage kan leveren aa het voorkomen en vroegtijdig herkennen van CPTSS. Op deze website vind je informatie over CPTSS en kun je mij volgen in mijn missie.

Decreased Innocence

Decreased Innocence, oftewel afgenomen onschuld, is de titel van mijn project. In de vorm van een fotodocumentaire zet ik CPTTS op de kaart in Nederland. Lees hier meer over de fotodocumentaire. De fotodocumentaire behandeld vele thema’s, per thema verzamel ik ook een ervaringsverhaal. Zie ‘themaverhalen‘.

Verder geef ik gastlessen over CPTSS. Twee keer per jaar aan de Noorderpoort College in Groningen, oudere studenten Opleiding Zorg en Welzijn. Als u me wilt inhuren gebruik dan het contactformulier om contact met me op te nemen.

Meer over mijn persoon en mijn staat van dienst m.b.t. CPTSS vindt u onder ‘Over Gabriëlle’.

Het eerste waaraan ik denk

Er bestaat een tijd die is achtergebleven, die je nooit meer zult kunnen herinneren. Tijd die verduisterd is, niet nader geïdentificeerd. Je weet niet wat er gebeurde, en of er eigenlijk wel iets gebeurde. Je weet niet of je at, sliep, sprak of iemand aanraakte. Je weet niet of je je uit- of aankleedde, en je wilt het ook niet weten. Er zijn momenten die zo vreselijk zijn dat niets, zelfs het verstrijken der jaren niet, er een verzoenend licht over kan schijnen. Zo ontstaan er gaten in de tijd. Black-outs. Op een dag wordt je wakker en het enige wat je weet is dat de roes waaruit je ontwaakt, koortsachtig was. Een kwelling. En je sluit de ogen van de pijn. Zo begint er een nieuwe verduisterde tijd. Hoe lang die duurt, zul je nooit weten.

Tekst uit het boek: ‘Het eerste waaraan ik denk’ – Ida Jessen

Het einde

Ze zweeft over boomwortels en zwarte, drassige aarde. Ze zal nooit meer thuiskomen en dit is de laatste keer dat ze loopt. Ze is kalm en nuchter, er is geen opwinding in haar. Ze heeft het gevoel dat als ze de honderd meter die ze vooruit kan kijken heeft afgelegd, ze een deur door zal gaan, die zich achter haar zal sluiten. Wat daarachter zal gebeuren, doet er niet toe. Als de deur eenmaal dicht is zal hij niet meer opengaan. Nu moet ze die deur nog gaan bereiken.

Tekst uit het boek: ‘Het eerste waaraan ik denk’ – Ida Jessen