CPTSS en kunst/poëzie

Als de lippen zich sluiten en mijn levenspijn me de adem beneemt dan ga ik op reis in de creatieve wereld, waar ik troost en herkenning vind.
CPTSS blijkt een onuitputtelijke bron voor kunstenaars om in woord en beeld te vatten. Laat je inspireren, verrassen en troosten.


Kunstenares Erna Kagenaar

Van alleskunner naar niets
Ik ben gaan schrijven toen ik kind was tot en met de pubertijd. Daarna een lange tijd niet. In 2005 heb ik het in een moeilijke periode spontaan weer opgepakt en ben er niet meer mee gestopt. Ik vind het mooi als ik mensen in hun hart kan raken met herkenbare anekdotes en gevoelens. Er zijn intussen 2 bundels uitgebracht en op internet, Facebook en Instagram plaats ik regelmatig gedichten. Mensen noemen mij een sterk en gezellig mens met positieve energie. Gevoelig , zorgzaam en met een antenne voor de behoeften van anderen. Trauma kun je lang in een laatje stoppen met een hangslot erop. Immers, alles is voor elkaar als je gelukkig bent met gezin en lieve mensen om je heen. CPTSS heeft me jarenlang achterna gehold…..zo zie ik het nu pas. Ik rende zo hard dat het me een aantal keren een kort moment kon inhalen en onderuithalen, echter kon ik toen (te) snel weer opstaan en doorgaan. Geen tijd, aandacht, keihard werken, ambitie, zorgen, passies achterna streven en elke vrije minuut invullen. Nu pas begrijp ik dat het onbewust vluchten is voor wat er in die laatjes zit. Ik heb een hoop bereikt door te knokken met succes. Het meest belangrijke is onvoorwaardelijke stabiele liefde en mijn gezin is ook echt mijn alles. CPTSS geeft onbegrip, militairen hebben dat toch? Het meest verwarrend vind ik de totale omslag, van alleskunner naar niets. Van tomeloze onuitputtelijke energie naar uitputting. Onbegrip is ook begrijpelijk, het gaat niet bewust. Je denkt niet eens aan toen en wat er anders had gekund, dat er niets van klopt, dat je er niets aan kon doen, dat als je waardeloos aan de kant bent gezet, dat begrijp je niet als kind. Dat begrijp je niet als volwassene, dat begrijp je niet als moeder. Je denkt überhaupt niet na over jezelf. Je voelt uiteindelijk niets meer als je zolang doorgaat. Dus als mensen dan zeggen: “kun je die knop niet omzetten?” Dan denk ik….ik heb die knop niet eens gezien. Ik was er niet mee bezig. Het is verleden tijd! Ik wil het ook helemaal niet!! CPTSS haalt je vroeg of laat in en haalt je ook finaal onderuit, keihard en meedogenloos. Lichamelijk en mentaal. Rennen hoeft niet meer, kan niet meer, wil ik niet meer. Ik ga nu eerst opstaan, leren lopen en dan eens lekker wandelen en vooral…af en toe stil staan! Het leven is veel te mooi en de liefde zit in jezelf! Het waard mogen zijn, gewoon om wie je bent, in sterke kracht en in hopeloze kwetsbaarheid. Wat een leerproces!

Gedicht – 1

onleesbaar zijn de woorden
oud, de zinnen versleten
vergeeld papier

de kaft bind niet meer 
een uitgekauwd verhaal 
op een of andere manier

niet helemaal uitgelezen
nu vallen de pagina’s 
door elkaar op de grond

er is geen touw aan vast te knopen
toch wil ik weten 
in welk hoofdstuk het stond

het moraal van het verhaal
het moet wel fictie zijn
ik zoek het laatste blad 

om het enigszins te begrijpen
het is verkreukeld
ik strijk het niet glad 

ik wil het plotseling niet meer weten
ik smijt het met open eind
in de hoek

stom boek!


Gedicht – 2

bevroren zijn de verloren
niet meer te helen
vergeten delen
ze ontdooien

er smelt ijswater
over mijn rug
Ik stop ze terug
de lade wil niet meer sluiten

te lang gelegen, einddatum bereikt
de houdbaarheid verstrijkt
in verscheurde verpakking
flikker ik alles met gemak 

in de vuilnisbak


Gedicht 3

altijd aan de andere kant 
dan stond ik naast je
dan was er van alles aan de hand

maar niet met mij
nee vooral niet 
dan was alles wat je zei 

van toepassing op jou
dan stond ik achter je
loyaal en trouw

deze kant, dichtbij mij 
sta ik naast me
er is van alles aan de hand

maar het geeft niet want
jij hebt genoeg gehad
gepakt van mij

ik moet nog even wennen
zo met mij
aan deze kant is nieuw  

stil staan is anders dan rennen
voelen is eindelijk helen
ach wat kan het je ook schelen

ik doe het voor mij


Gedicht 4

in kleine porties
is het beter te verteren
je zou stikken in een bord vol
het smaakt bitter

als uitgekotst gal

resten in de put
moeten met grof geschut 
worden doorgespoeld
dat is al

ik hoef niet meer


Kunstenaar Arnold de Meijer

Woordbreier
Mijn naam is Arnold de Meijer (1958). Ik vind het wat pretentieus om mezelf kunstenaar te noemen. Ik voel mezelf meer een woordbreier, die woorden aan elkaar lijmt om mijn gevoelens, visies en zielenroerselen onder woorden te brengen. In mijn jeugd ben ik tegen een aantal dingen aangelopen die ik niet meteen een plek kon geven. Tot nu ben ik aan de slag om deze ’trauma’s‘ te verwerken. Vaak staan ze me in de weg bij datgene wat ik wil of werkelijk voel, vandaar dat ik woorden zoek om het te plaatsen, te verwerken en vast te leggen. Het interview dat ik met Gabrielle heb gedaan voor Straatmagazine De Riepe over haar dagelijkse strijd met CPTSS lieten mij ook een aantal dingen van mijzelf zien. Nu probeer ik ze onder woorden te brengen. Het zijn uiteindelijk maar zesentwintig letters, maar in de juiste volgorde gezet, kunnen ze heel veel vertellen. Met welke letters schrijf je pijn, woede, welke tekens gebruik je voor liefde? Het is elke keer weer verrassend. Door met letters en woorden, zinnen te maken, laat ik zien waar ik mee bezig ben, wat mij bezig houdt. Het belangrijkste is misschien wel dat ik laat zien wie ik diep van binnen ben. Hoe vaag dat misschien soms ook voor mijzelf is. Of zoals Bram Vermeulen ooit zei: Ik druk mij uit in woorden, groepen letters op een rij, en in elk klein groepje, zit er iets van mij.

Toverlantaarn van mij 

Het beeld van een caleidoscoop 
Bestaat uit honderd stukjes gekleurd glas 
Bij elke draai een ander patroon 
En het wordt nooit weer hoe het was 

De stukjes zijn hetzelfde 
Het blikveld verandert niet 
En toch is het nooit hetzelfde 
Nooit hetzelfde wat je ziet 

Elk stukje is uniek 
Een onmisbaar deel 
Maar met zijn allen 
Vormen zij een geheel 
En dat ben ik. 

Arnold de Meijer, 14 juni 2020


Kunstenares Alvani Haverman (Minerva, Groningen)

Mijn ziel zit in mijn hand
Alvani wordt ook wel de kunstenares van de vergankelijkheid genoemd. Haar werk waren onder andere installaties met water en bloembladeren die tot doel hadden tijdelijke schoonheid te ervaren. Zoals het gevoel wat je hebt bij het kijken naar een zonsondergang of een sterrenhemel. Het ervaren van geluk maar tegelijkertijd ook beseffen dat het vergankelijk is.  De basis voor dit werk is haar eigen verleden. Een verleden waar ze regelmatig met pijn op terugkijkt. Een vader die last had van woede-uitbarstingen en een moeder die weinig liefde kon geven. Haar zus werd depressief en is uiteindelijk overleden in een psychiatrisch ziekenhuis. Alvani zocht troost in het lezen van boeken waar ze kon verdwijnen in een andere wereld.  Pas laat in haar leven koos ze ervoor om naar de kunstacademie te gaan, daarvoor was ze verpleegkundige. Want het zit in haar aard om mensen te willen helpen. Ook met haar kunst wil ze mensen helpen en daarom doet ze mee aan CPTSS en kunst/poëzie.  In het boek der Godinnen van Thessa Sambou zijn de godinnen getekend door Alvani Haverman. Godin (zelfliefde) wordt hier in verband gebracht met het thema veerkracht en gekoppeld aan het gedicht: De Wind. 

De wind

Alvani Haverman

Voor iedereen die het voor de wind gaat
en voor degene die alles in de wind slaat.
Voor iedereen die kan rennen, maar steeds te laat komt,
voor degene die al jaren niet meer van zijn plaats komt.
Voor iedereen die de dag en de nacht plukt,
voor degene waarvan het opstaan al mislukt.
Voor iedereen voor wie de dagen te kort
en voor degene die in alles tekort.
Voor iedereen die nog luisteren kan
naar degene die alleen nog fluisteren kan.
Voor degene die het weer wil proberen,
voor iedereen die het tij kan keren.
Dit is voor iedereen die het voor de wind gaat,
en voor degene die alles in de wind slaat.
Schrijver onbekend


Aan een klein meisje

Alvani Haverman

Dit is een land waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen.
En altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen.
Hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn andere muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten.
En alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten.
En dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen.
En de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen.
Wees maar niet bang, je hoeft er nog niet in.
Annie M.G. Schmidt 


Kunstenares: Hanna Teerenstra

Het kind in ons

De wereld om ons heen kan best heel overweldigend zijn. Zeker voor de gevoeligen onder ons, zoals jij en ik. Vaak diegene die veel moesten dragen. Ik ben er ook dankbaar voor, want hierdoor ben ik al van jongs af aan gaan tekenen. Sprookjesachtige werelden, waar iedereen zichzelf kan zijn. Een liefdevolle omgeving waar we moeiteloos contact maken met het kind in ons. Het kind dat pure vreugde en liefde is. Ik ben ervan overtuigd dat we in deze wereld ook in onze huidige realiteit kunnen creëren. Daarom blijf ik tekenen, zodat jij dit door mijn ogen ook kan zien. Ik blijf tekenen omdat ik ervan hou en om jou te laten weten dat je niet alleen bent. 
Hanna Teerenstra, Hatsaflatsa Illustraties

In het gevecht van mijn leven sta ik, in de wanhoop van mijn leven lig ik – Gabrielle J.

Kunstenaar Dennes Maas (1971)

Ik luister naar mijn hart

Vroeger zei ik altijd; ‘de wereld is te groot voor mij’, hoe klein ik ‘m ook probeerde te maken. Uiteindelijk liep ik ‘gewoon’ tegen mezelf aan.
Was ik nooit goed genoeg en een verleden waar ik nog niet klaar mee was, maar bleek ook nog niet klaar met mij.
Ik zag een wereld die over lijken ging om een doel te bereiken. En wist dat ik die hardheid niet in mij droeg.
Tot ik 3 jaar geleden totaal onderuit ging en wist dat ik niet meer terug kon die ratrace in.
In februari 2017 begon ik met schilderen. In de tijd dat ik nog werkte maakte ik wel eens een schilderij. Ik denk een stuk of 5 in 15 jaar. Maar nooit de rust in mijn hoofd om er mee door te gaan.
Maar in 2017 kwam er iets uit mijn handen wat ik nooit had durven denken. Ik had plezier in het schilderen en kreeg energie van wat er uit mijn handen kwam. Dat ik zelfs wel emotioneel kon worden van wat ik schilderde. Een geschoolde kunstschilder zou het misschien afbranden, maar voor mij betekende het, voor het eerst in mijn leven, een vorm van zelferkenning.
‘Dit komt uit mij!’, ‘Niemand heeft mij dit geleerd!’ Maar ook; ‘hoe kan dit?’
Vanaf dat moment wist ik dat als ik naar mijn hart zou blijven luisteren, het goed zou komen. Het leven zal nooit vlak worden. De uitspattingen zullen er altijd zijn. Het verleden wordt niet mooier dan het was. Maar merk ook dat ik die diepte nodig heb voor inspiratie. Dan komen de beelden als een oneindig fotoalbum voorbij, net als de verhalen.
En zonder verhaal, geen schilderij.
Facebook: Dennes Maas
Email: maasart01@gmail.com

Ik

Kunstenaar: Dennes Maas

Soms denk ik weleens, dat ik het meest evenwichtige mens ben
Een ander die mij ziet, zal dit volledig afkeuren. 
Maar mijn lach is uitbundig 
Als ik blij ben zal de wereld dat zien 
Dan kan ik met mijn blijdschap 
een klein stukje van de wereld blij maken
Als ik mij onveilig voel, kan ik dit niet verstoppen 
Dan is mijn mond dichtgenaaid 
en hoor ik de stemmen wel, maar versta ik ze niet
Dan zal niemand aan mijn achterdocht ontkomen 
Als ik verdrietig ben, ben ik dit grenzeloos 
Dan scheurt mijn borstkas schreeuwend in tweeën
lopen mijn tranen en snot als gelijken over mijn gezicht
En verkrampt mijn lichaam zich tot een ondoordringbare vesting
Als ik boos ben, zal dit niemand ontgaan en niemand ontzien 
Dan is mijn praat een grom 
mijn schreeuw een ongecontroleerde bulder 
En laat ik mijn vuisten op mij neerslaan zonder ze te voelen. 
Als ik leeg ben is er alleen duisternis 
Dan is mijn lichaam een dood monsterlijk stuk hout 
Wil ik de wereld laten branden zoals ik wil branden 
En kan ik leeg lachen als mijn wraak daar komt waar hij moet 
Als ik moe ben dan tekent mijn gezicht 
Dan kunnen mijn ogen niet langer meer open 
wil mijn vermurwde lichaam liggen 
En zal de slaap als een veilige deken mijn ziel bedekken 
Als ik wakker word 
Dan is de wereld weer een stukje mooier 
Een stukje lichter. 
En ben ik blij dat ik voel 
en voel dat ik leef 
……in mijn evenwicht 
……in mijn emoties 
Ik

Kunstenaar: Dennes Maas

Los!

Los van jou, met je vieze macht
Ik wil los van overheden en minima
Ik wil los van geld en los van spullen
Alleen mijn vrijheid en een kwast
Ik wil los van druk, van stress, van pijn
Los van altijd maar weer moeten zijn
Ik wil mogen zijn
Wie ik ben, zonder al jouw normen
Ik wil los van strenge, laffe ambtenaren
die er geen flikker van begrijpen, niet ingrijpen
Die niet naar zichzelf durven te kijken
Trek niet aan mij, want ik wil los
Ik wil los van
Sollicitatieplicht en Participatie
Ik wil los van geld en los van spullen
Alleen mijn vrijheid en een kwast
Blijf niet trekken, want je gaat door en door en het maakt me gek
Je gaat door en door en het maakt me gek
Omdat het zo niet gaat
Ik wil los
Je moet me laten gaan
Ik wil los, dus laat me
Los!
Gabrielle Terpstra (schrijfster)

Emoties

Kunstenaar: Dennes Maas

Ik ken haast alle emoties
De emoties kennen mij ook
Ze weten me te vinden
Of is het andersom?
Had dit allemaal moeten gebeuren?
Om me te brengen waar ik nu ben?

Verraad, leugens, roddel, competitie, reflectie, provocatie
voor het winnen van zinloze winsten
Maar ook dat was een moment
Daar heb ik mij ook gebracht
En daar vonden ze mij

Verdriet zo intens en eindeloos huilend
Pijn alsof mijn borstkas scheurde
Spieren die als snaren in mij spanden
Mijn hatende handen die ongecontroleerd mijn gezicht en lichaam vonden
De oneindige krachten van razernij
die mijn allesvernietigende blikken hebben geslepen
Zodat niets mij meer kon benaderen.

De zo welkome duisternis waar rust lag
De wereld die ik zo haatte buiten mijn vesting
En mijn muur zo stevig gemetseld door de handen van mijn haat
Diezelfde handen die het brood vasthielden
dat door mijn moeder met haat was belegd
De enige plaats op de wereld waar emotie niet is

Tot alleen de tijd er nog was
Die zinloze tijd
De voegen droogden uit en scheurden
mijn muur werd een huiskamer
Waar alleen mijn veiligheid was
Waar ik geen stukje van de wereld binnen liet

Tot een stukje zonlicht mij vond
Maar hoe kon die zon mij nu zien
en hoe kon ze mij dat stukje licht nu gunnen
Dat stukje warmte dat mij verzachtte
dat mij deed voelen

Vechtend tegen mijn eigen vuisten
 Worstelend met mijn eigen lichaam
Schreeuwend in mijn eigen oren
Wegduwend om mijn veiligheid te garanderen
Tot ik eindelijk murw was

Ik ken haast alle emoties
Ze weten me te vinden, net als andersom
Het moest allemaal gebeuren
Om me te brengen waar ik nu ben
Gelukkig maar…
Dennes Maas