CPTSS en kunst/poëzie

Als de lippen zich sluiten en mijn levenspijn haar de adem beneemt dan ga ik op reis in de creatieve wereld, waar ik troost en herkenning vind.
CPTSS blijkt een onuitputtelijke bron voor kunstenaars om in woord en beeld te vatten. Laat je inspireren, verrassen en troosten.


Kunstenares Alvani Haverman (Minerva, Groningen)

Mijn ziel zit in mijn hand
Alvani wordt ook wel de kunstenares van de vergankelijkheid genoemd. Haar werk waren onder andere installaties met water en bloembladeren die tot doel hadden tijdelijke schoonheid te ervaren. Zoals het gevoel wat je hebt bij het kijken naar een zonsondergang of een sterrenhemel. Het ervaren van geluk maar tegelijkertijd ook beseffen dat het vergankelijk is.  De basis voor dit werk is haar eigen verleden. Een verleden waar ze regelmatig met pijn op terugkijkt. Een vader die last had van woede-uitbarstingen en een moeder die weinig liefde kon geven. Haar zus werd depressief en is uiteindelijk overleden in een psychiatrisch ziekenhuis. Alvani zocht troost in het lezen van boeken waar ze kon verdwijnen in een andere wereld.  Pas laat in haar leven koos ze ervoor om naar de kunstacademie te gaan, daarvoor was ze verpleegkundige. Want het zit in haar aard om mensen te willen helpen. Ook met haar kunst wil ze mensen helpen en daarom doet ze mee aan CPTSS en kunst/poëzie.  In het boek der Godinnen van Thessa Sambou zijn de godinnen getekend door Alvani Haverman. Godin (zelfliefde) wordt hier in verband gebracht met het thema veerkracht en gekoppeld aan het gedicht: De Wind. 

De wind

Alvani Haverman

Voor iedereen die het voor de wind gaat
en voor degene die alles in de wind slaat.
Voor iedereen die kan rennen, maar steeds te laat komt,
voor degene die al jaren niet meer van zijn plaats komt.
Voor iedereen die de dag en de nacht plukt,
voor degene waarvan het opstaan al mislukt.
Voor iedereen voor wie de dagen te kort
en voor degene die in alles tekort.
Voor iedereen die nog luisteren kan
naar degene die alleen nog fluisteren kan.
Voor degene die het weer wil proberen,
voor iedereen die het tij kan keren.
Dit is voor iedereen die het voor de wind gaat,
en voor degene die alles in de wind slaat.
Schrijver onbekend


Aan een klein meisje

Alvani Haverman

Dit is een land waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen.
En altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen.
Hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn andere muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten.
En alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten.
En dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen.
En de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen.
Wees maar niet bang, je hoeft er nog niet in.
Annie M.G. Schmidt 


Kunstenares: Hanna Teerenstra

Het kind in ons

De wereld om ons heen kan best heel overweldigend zijn. Zeker voor de gevoeligen onder ons, zoals jij en ik. Vaak diegene die veel moesten dragen. Ik ben er ook dankbaar voor, want hierdoor ben ik al van jongs af aan gaan tekenen. Sprookjesachtige werelden, waar iedereen zichzelf kan zijn. Een liefdevolle omgeving waar we moeiteloos contact maken met het kind in ons. Het kind dat pure vreugde en liefde is. Ik ben ervan overtuigd dat we in deze wereld ook in onze huidige realiteit kunnen creëren. Daarom blijf ik tekenen, zodat jij dit door mijn ogen ook kan zien. Ik blijf tekenen omdat ik ervan hou en om jou te laten weten dat je niet alleen bent. 
Hanna Teerenstra, Hatsaflatsa Illustraties

In het gevecht van mijn leven sta ik, in de wanhoop van mijn leven lig ik – Gabrielle J.

Kunstenaar Dennes Maas (1971)

Ik luister naar mijn hart

Vroeger zei ik altijd; ‘de wereld is te groot voor mij’, hoe klein ik ‘m ook probeerde te maken. Uiteindelijk liep ik ‘gewoon’ tegen mezelf aan.
Was ik nooit goed genoeg en een verleden waar ik nog niet klaar mee was, maar bleek ook nog niet klaar met mij.
Ik zag een wereld die over lijken ging om een doel te bereiken. En wist dat ik die hardheid niet in mij droeg.
Tot ik 3 jaar geleden totaal onderuit ging en wist dat ik niet meer terug kon die ratrace in.
In februari 2017 begon ik met schilderen. In de tijd dat ik nog werkte maakte ik wel eens een schilderij. Ik denk een stuk of 5 in 15 jaar. Maar nooit de rust in mijn hoofd om er mee door te gaan.
Maar in 2017 kwam er iets uit mijn handen wat ik nooit had durven denken. Ik had plezier in het schilderen en kreeg energie van wat er uit mijn handen kwam. Dat ik zelfs wel emotioneel kon worden van wat ik schilderde. Een geschoolde kunstschilder zou het misschien afbranden, maar voor mij betekende het, voor het eerst in mijn leven, een vorm van zelferkenning.
‘Dit komt uit mij!’, ‘Niemand heeft mij dit geleerd!’ Maar ook; ‘hoe kan dit?’
Vanaf dat moment wist ik dat als ik naar mijn hart zou blijven luisteren, het goed zou komen. Het leven zal nooit vlak worden. De uitspattingen zullen er altijd zijn. Het verleden wordt niet mooier dan het was. Maar merk ook dat ik die diepte nodig heb voor inspiratie. Dan komen de beelden als een oneindig fotoalbum voorbij, net als de verhalen.
En zonder verhaal, geen schilderij.
Facebook: Dennes Maas
Email: maasart01@gmail.com

Ik

Kunstenaar: Dennes Maas

Soms denk ik weleens, dat ik het meest evenwichtige mens ben
Een ander die mij ziet, zal dit volledig afkeuren. 
Maar mijn lach is uitbundig 
Als ik blij ben zal de wereld dat zien 
Dan kan ik met mijn blijdschap 
een klein stukje van de wereld blij maken
Als ik mij onveilig voel, kan ik dit niet verstoppen 
Dan is mijn mond dichtgenaaid 
en hoor ik de stemmen wel, maar versta ik ze niet
Dan zal niemand aan mijn achterdocht ontkomen 
Als ik verdrietig ben, ben ik dit grenzeloos 
Dan scheurt mijn borstkas schreeuwend in tweeën
lopen mijn tranen en snot als gelijken over mijn gezicht
En verkrampt mijn lichaam zich tot een ondoordringbare vesting
Als ik boos ben, zal dit niemand ontgaan en niemand ontzien 
Dan is mijn praat een grom 
mijn schreeuw een ongecontroleerde bulder 
En laat ik mijn vuisten op mij neerslaan zonder ze te voelen. 
Als ik leeg ben is er alleen duisternis 
Dan is mijn lichaam een dood monsterlijk stuk hout 
Wil ik de wereld laten branden zoals ik wil branden 
En kan ik leeg lachen als mijn wraak daar komt waar hij moet 
Als ik moe ben dan tekent mijn gezicht 
Dan kunnen mijn ogen niet langer meer open 
wil mijn vermurwde lichaam liggen 
En zal de slaap als een veilige deken mijn ziel bedekken 
Als ik wakker word 
Dan is de wereld weer een stukje mooier 
Een stukje lichter. 
En ben ik blij dat ik voel 
en voel dat ik leef 
……in mijn evenwicht 
……in mijn emoties 
Ik

Kunstenaar: Dennes Maas

Los!

Los van jou, met je vieze macht
Ik wil los van overheden en minima
Ik wil los van geld en los van spullen
Alleen mijn vrijheid en een kwast
Ik wil los van druk, van stress, van pijn
Los van altijd maar weer moeten zijn
Ik wil mogen zijn
Wie ik ben, zonder al jouw normen
Ik wil los van strenge, laffe ambtenaren
die er geen flikker van begrijpen, niet ingrijpen
Die niet naar zichzelf durven te kijken
Trek niet aan mij, want ik wil los
Ik wil los van
Sollicitatieplicht en Participatie
Ik wil los van geld en los van spullen
Alleen mijn vrijheid en een kwast
Blijf niet trekken, want je gaat door en door en het maakt me gek
Je gaat door en door en het maakt me gek
Omdat het zo niet gaat
Ik wil los
Je moet me laten gaan
Ik wil los, dus laat me
Los!
Gabrielle Terpstra (schrijfster)

Emoties

Kunstenaar: Dennes Maas

Ik ken haast alle emoties
De emoties kennen mij ook
Ze weten me te vinden
Of is het andersom?
Had dit allemaal moeten gebeuren?
Om me te brengen waar ik nu ben?

Verraad, leugens, roddel, competitie, reflectie, provocatie
voor het winnen van zinloze winsten
Maar ook dat was een moment
Daar heb ik mij ook gebracht
En daar vonden ze mij

Verdriet zo intens en eindeloos huilend
Pijn alsof mijn borstkas scheurde
Spieren die als snaren in mij spanden
Mijn hatende handen die ongecontroleerd mijn gezicht en lichaam vonden
De oneindige krachten van razernij
die mijn allesvernietigende blikken hebben geslepen
Zodat niets mij meer kon benaderen.

De zo welkome duisternis waar rust lag
De wereld die ik zo haatte buiten mijn vesting
En mijn muur zo stevig gemetseld door de handen van mijn haat
Diezelfde handen die het brood vasthielden
dat door mijn moeder met haat was belegd
De enige plaats op de wereld waar emotie niet is

Tot alleen de tijd er nog was
Die zinloze tijd
De voegen droogden uit en scheurden
mijn muur werd een huiskamer
Waar alleen mijn veiligheid was
Waar ik geen stukje van de wereld binnen liet

Tot een stukje zonlicht mij vond
Maar hoe kon die zon mij nu zien
en hoe kon ze mij dat stukje licht nu gunnen
Dat stukje warmte dat mij verzachtte
dat mij deed voelen

Vechtend tegen mijn eigen vuisten
 Worstelend met mijn eigen lichaam
Schreeuwend in mijn eigen oren
Wegduwend om mijn veiligheid te garanderen
Tot ik eindelijk murw was

Ik ken haast alle emoties
Ze weten me te vinden, net als andersom
Het moest allemaal gebeuren
Om me te brengen waar ik nu ben
Gelukkig maar…
Dennes Maas