Uitleg van CPTSS door middel van een beeldend verhaal

Een belangrijk onderdeel van deze website is dat lotgenoten vertellen hoe het voor hun is om te leven met CPTSS/PTSS. Dat kan in allerlei vormen worden weergegeven: verhalen, gedichten of in beeldende vorm. Er zal hier regelmatig iets geplaatst worden van iemand die zich voorstelt als: This story is from Anonymous 1988. Veel lotgenoten willen graag anoniem blijven, omdat ze dan de vrijheid ervaren om te kunnen delen wat ze willen delen. 

De duivel in je hoofd.

Ik zie het steeds vaker om mij heen en heb er van dichtbij mee te maken gehad. Het loopt als een soort rode draad door mijn volwassen leven,”de duivel in het hoofd” De duivel waar een taboe op rust, maar die steeds meer vooral jonge mensen te grazen neemt. Hij gaat als ongenodigde gast in je brein zitten, waar hij niet thuishoort en maakt daar iemands leven kapot. Als je hem op bezoek krijgt, raakt alles in de war. Raakt realiteit en werkelijkheid steeds verder van je af. Een ander hoort ze praten maar verbaast zich over de onsamenhangende manier waarop de woorden uit hun mond komen. Terwijl diegene die de woorden zegt, zich niet van de verwarring bewust is. Alles wat diegene zegt klopt in zijn hoofd en heeft niet in de gaten dat de duivel steeds meer terrein pakt. En daarbij familie en vrienden in verwarring achterlaat. Zo iemand glipt als water door je vingers en je bereikt dierbare steeds minder. Mensen haken af, want iemand met de duivel in het hoofd wordt al snel als”gek”benoemd. Een kleine selectieve groep blijft hangen en probeert alles wat in hun macht ligt om maar te helpen. Eerst door te praten en hopen dat diegene het gaat inzien. Vervolgens door misschien wel boos te worden en zo proberen om de band die er eerst was weer te herstellen. Uiteindelijk moet iedereen inzien dat je alleen maar hulp kan zoeken en bidden dat het niet te laat is. Want deze duivel is hardnekkig en geen enkel bezoek van hem is hetzelfde. En de hulp is schaars, en al helemaal als de ontvanger volwassen is. De hulp is vaak op vrijwillige basis en als de hulpbehoevende zich helemaal niet bewust is van de hulp die het nodig heeft, dan is het bijna onmogelijk! Want hoe dwing je iemand tot hulp, als ze zelf vinden dat ze niet ziek zijn? Zelf de duivel uit je hersens rammen en vertellen dat hij niet welkom is, is heel erg lastig. Ik hoop serieus dat we het taboe kunnen doorbreken en deze groep mensen makkelijker kunnen helpen. Helpen door ze niet te helpen maar ze aan te melden bij iemand die ervoor geleerd heeft. Gedwongen opnames gewoon een stuk makkelijker worden en iemand zijn eigen pad laten lopen. Een heel onzeker pad, maar geen onmogelijk pad. Een pad naar een leven zonder de duivel in hun brein. De duivel die PTSS heet.
This story is from anonymous 1988

Het aardbevingshuis

Fotograaf: Date van Utteren

Ik hoor vaak lotgenoten zeggen: Niemand begrijpt hoe erg het is om CPTSS te hebben. Wat ik er ook over vertel, hoe ik het vertel… men begrijpt het niet. Ik wil deze lotgenoten helpen. Misschien lukt dit door CPTSS uit te leggen in een beeldend verhaal.

Stel je het volgende eens voor:

Zie CPTSS als een huis dat staat in een aardbevingsgebied ergens in de provincie Groningen. Ik denk dat iedereen door de tijd heen, wel heeft meegekregen wat voor dramatische gevolgen de gaswinning heeft voor deze prachtige provincie. CPTSS… een huis met aardbeving schade. Als je een beetje handig bent dan herstel je zelf zoveel mogelijk de schade, of je neemt een aannemer in dienst die het werk voor je doet. De schade verhaal je op derden, want het is niet jouw schuld.

Op een dag is je huis weer herstelt. Tot er weer een aardbeving komt. De schade is nog groter dan de vorige keer. De scheuren in de muren van de vorige aardbeving zijn weer opengebarsten. Nog dieper en groter. Het fundament waar het huis opgedragen wordt, is scheef gezakt. De draagbalken zijn verschoven. Heel het huis ademt gevaar uit. Maar het is je huis!! De plek waar je geborgen hoort te zijn en veilig. De angst gaat overheersen. Stel je ligt in bed en er komt weer een aardbeving? Dan stort je huis misschien in en word je bedolven onder het puin. Je huis verlaten is eigenlijk geen optie. Waar moet je heen? Maar blijven leven in angst is niet te verdragen. En je wilt je veilig kunnen voelen in je eigen huis. Eerste noodoplossing is je huis laten stutten. Dat moet een aannemer voor je doen. En hoe groter de klussen aan je huis, hoe meer geld het gaat kosten. De schade verhalen op derden blijkt niet zo gemakkelijk als gedacht. Erger nog… de kans dat je geen geld gaat zien is verschrikkelijk groot. Daar sta je dan, met je rug tegen de muur. Je raakt in ervan in de war. Maar je wilt ook vechten voor je huis. En dan begint het pas. Je vecht en vecht, al je energie gaat eraan op. Geen energie meer voor andere zaken. En je begint te beseffen dat je huis pas weer veilig kan worden als de oorzaak van deze onveiligheid wordt aan gepakt. De gaswinning moet stoppen! Maar dat is veel te complex. Je kunt dat niet in je eentje klaren. Heb je anderen bij nodig. Gelukkig zijn er anderen die je willen bij staan want ook zij wonen in een huis met aardbevingsschade. Samen sta je sterker.

Maar niet iedereen houdt het vol om te blijven vechten voor het huis. Zeker niet als het zo uitzichtloos lijkt. Dat je jaren achter elkaar moet blijven knokken. Dan is de keus om je huis te verlaten misschien wel beter. Ergens opnieuw beginnen waar je huis op veilige bodem staat. Al neem je wel de littekens mee van deze gebeurtenissen. Een ooit liefdevolle plek waar je graag woonde en die buiten jouw schuld om veranderd is in een poel van ellende. Maar als je de keus heb gemaakt om elders opnieuw te beginnen, is de verlossing van je ellende nog niet binnen handbereik. Wie wil je huis kopen dat staat in een aardbevingsgebied? Met winst verkopen kan je vergeten. En zo knijpen de tentakels van onzekerheid langzaam je keel dicht. Je ziet om je heen dat sommige lotgenoten geluk hebben. Een financiële meevaller, of een helpend hand uit onverwachte hoek. Je bent blij voor ze. Maar hoe moet het nu verder met jezelf en het huis? De tijd verloopt traag en elke dag is een kwelling. Bidden tot God en hopen dat er geen aardbeving meer komt. Maar als de angst je weer besluipt in de nacht dan denk je… laat de beving toch maar komen en laat het puin me begraven. Dan heb ik eindelijk rust.
Gabrielle Jansen


Overbelast
Je lichaam
Doet niet wat je wilt
Is uitgeput van alle zaken
Die jij voor je kiezen hebt gekregen

Zelf vind je dat
Dat allemaal wel meevalt 
Alle anderen zien echter wél
De grote ommekeer die jij maakte 

De innerlijke groei 
Die jij hebt doorgemaakt 
In korte tijd kost bergen energie 
Het is niet raar dat je nu zo moe bent 

Heb veel geduld 
Wees maar lief voor jezelf 
Jouw lijf verdient nu zachtheid 
Als beloning voor jarenlang overwerk

Als je lichaam STOP zegt 
Alles kon ik doen 
Nergens hoefde ik 
Over na te denken 

Mijn lichaam 
Volgde mij trouw
In alles wat ik deed 
Soms kreeg ik 

Signalen door van mijn lijf 
Die negeerde ik stelselmatig 
Tot het moment dat ik crashte 
Ik had al mijn energie opgebrand 

Mijn lichaam nam bruut de regie over 
Sindsdien leef ik in een nieuwe dimensie 
Waarin ik nu in rust en stilte alles mag beleven 
Mijn lijf toont mij de plek waar ik onbewust wilde zijn

This story is from Anonymous 1988


Uitleg PTSS

Vertel maar eens tegen je medemens dat je PTSS hebt. Meteen krijg je de vraag terug: “Maar jij hebt toch niet in het leger gevochten?”

PTSS is een psychische aandoening die iedereen kan krijgen. Het is gekoppeld aan getraumatiseerde mensen uit het leger omdat deze aandoening daar vaak voorkomt. De maatschappij heeft hierdoor het vooroordeel gemaakt dat deze aandoening dus alleen bij deze groep mensen voor kan komen! PTSS kan iedereen die een traumatische ervaring heeft gehad overkomen. Een traumatisch ongeval, bevalling of een traumatische jeugd (CPTSS).

Voor mensen met deze aandoening is het heel lastig om elke keer te moeten uitleggen dat ze nooit hebben te hoeven vechten als helden en geen oorlogsoverwinnaars zijn. Al zijn ze voor zichzelf wel overwinnaars van hun eigen trauma. Misschien door een klein beetje uitleg naar iedereen toe, wordt het langzaam duidelijk wat het inhoudt. Het is niet erg als je iemand niet helemaal begrijpt, maar je vreselijke onmenselijke trauma overleven is niet voor iedereen een overwinning. Voor sommigen mensen is het voor de rest van hun leven een worsteling waar ze vooral in de nacht tijdens hun dromen mee moeten leven. Oordeel nooit over het leed wat een ander heeft meegemaakt, je zal maar in zijn of haar schoenen staan. Bedenk dan eens hoe jij dat had aangepakt. 
This story is from Anonymous 1988


Ik probeer te schrijven terwijl mijn hoofd overloopt. Ik probeer mijn rust te vinden in een zee die overstroomt. Maar de golven van paniek gaan hoorbaar hun eigen gang en mijn dweil ligt al op de bodem, dus ik weet dat ik niet verder kan. Toch heb ik mezelf beloofd om mij niet meer te verlagen tot zelfbeklag. Dus articuleer ik nu mijn woorden voor diegene die lijken te luisteren, het zijn lijken die lijken te luisteren. 

Een domme lach, een stomme lach, een dode lach onder gefronste wenkbrauwen. Goed voor een gesprek maar een waarschuwing om niet op hen te bouwen. Daarom neem ik jullie mee op een zoektocht naar wie ik ben, want in die zoektocht naar wie ik ben, verloor ik diegene die ik het beste ken, diegene die ik dagelijks in de spiegel zag. Maar diegene die ik oprecht niet mag.

Dus ik zou toch blij moeten zijn omdat ik nu kan zijn wie ik wilde worden. Vertel mij dan waarom ik angst mijn hart voel binnensijpelen voor de persoon die ik toch ben geworden. Geworden en geboren, door woorden mezelf verloren. En teruggevonden door te verwoorden welke woorden ik wilde horen.

En welke woorden moet ik schrijven om mezelf te bevrijden van al mijn lijden, en bevrijden is alleen fijn als je iets hebt dat u kan leiden. Ver weg van al die pijn. Dus vertel mij dan waar ik moet zijn? Ik ken enkel mezelf terwijl ik mezelf niet meer ken. Mijn karakter is mijn gevangenis.
This story is from Anonymous 1988


Elke dag ben ik aan het overleven. Zoveel angst voor het ‘echte leven’. De toekomst wat is dat? Voor mij een heel groot, eng zwart gat. Ik kan de maatschappij niet bijbenen, en loop continue op mijn tenen. Aan de buitenkant lijkt alles goed en wel maar mijn leven is een complete hel. Als ik kon kiezen stoppen of doorgaan, zou ik niet voor de gevolgen instaan. Maar ik kan mijn familie dat niet aandoen denk ik dan. Dat is het enige houvast die ik nog pakken kan. Het leven is iets waar ik bang voor ben, er het liefst hard voor weg ren. Dat is aan bijna niemand uit te leggen. Ik weet ook niet goed hoe ik het moet zeggen. Gevangen in mezelf vecht ik door. Maar hoelang ik dat nog volhoud is de vraag maar hoor!
This story is from Anonymous 1988